In Uganda is ebola het gesprek van de dag

In dit artikel:

Ebola is in Uganda het dominante onderwerp sinds besmettingen in buurland Democratische Republiek Congo. Hoewel bij aankomst op Entebbe internationale luchthaven weinig dramatisch oogt — enkele mondkapjes, desinfectiepompjes — overheerst angst nu ook in Uganda nadat enkele geïnfecteerde personen uit Congo zijn aangetroffen. De autoriteiten benadrukken dat het om geïmporteerde gevallen gaat: de patiënten zijn geïsoleerd, de gevreesde variant zou minder dodelijk zijn en er is nog geen bewijs van lokale verspreiding.

Toch heerst er veel wantrouwen onder de bevolking. De grenzen met Congo zijn poreus: dagelijks komen vluchtelingen het land binnen om te ontkomen aan geweld in het oosten van Congo, en veel Ugandezen steken zelf de grens over om bijvoorbeeld in mijnen te werken. Niet alle grensovergangen verlopen onder toezicht, waardoor het risico op invoer en verspreiding aanzienlijk blijft.

Dat merk je terug in het straatbeeld en bij hulpinstanties: begroetingen worden vermeden of beperkt tot elleboog- of vuistbump, handen wassen en ontsmetten zijn overal verplicht, en bij het UNHCR-kantoor worden bezoekers gecontroleerd met een thermometer door bewapende toezichthouders. In het vluchtelingenkamp Kiryandongo — met meer dan 166.000 mensen op zeer beperkte ruimte en onder primitieve omstandigheden — is de vrees nog groter: een uitbraak daar zou snel desastreuze gevolgen hebben, temeer daar veel bewoners al traumatische ervaringen achter de rug hebben.

Extra zorg is er vanwege ingekrompen internationale humanitaire budgetten; met name de terugtrekking van USAID uit veel projecten maakt twijfelachtig hoe goed Uganda een grote uitbraak kan opvangen. Kortom: officiële geruststelling staat tegenover reële kwetsbaarheden en maatschappelijke onrust.